برمن چو میگذری .................................... چون آفتابی
هوشم ز سر ببری .................................... مانا شرابی
بهر شکسته دلان ...................................... مرهم تویی تو
بر چشم خسته من ..................................... داروی خوابی
 هم شهره ای به نشاط ................................ شط نشیطی
هم شعله ای ز شرار .................................. شور شرابی
 شرمنده ام که تو را ................................... در خور ندارم
 جز جان که دیه کنم ................................... تو روح نابی
مرداب را تو در آن .................................... نیلوفرستی
 در عمق آبی بحر ...................................... در خوشابی
برما چه می نگری .......................................همچون تو مستیم
ای چشم دلبر من ....................................... چون من خرابی
مهر از تو می طلبم ؟ .................................. هیهات بر من
بر هر که چشمه نوش .................................. بر من سرابی
ک لب به کجا .......................................... روی آورم روی ؟
مستقیم من و تو ......................................... دریای آبی
من مستمند و تو ........................................ صدر جهانی
یک ذره ام من و تو ..................................... صد آفتابی

برای ....

چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم ، مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی ، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را
بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجیب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
کاش می دیدم

...................چه کار سختيه فراموش کردن..................

کاهش جان من این شعر من است
...

راستی شعر مرا می خوانی ؟

زندگی با چهره دورو و فریبنده اش به راحتی می تواند تو را به بازی گیرد و تو بدون اینکه خود بدانی به سادگی فریب جلوه گری هایش را خواهی خورد. موقعیکه در سراشیبی زندگی می غلتی و پیش می روی به غلط گمان می بری که این شتاب برای زودتر رسیدن به مقصد است و آن وقت زمانی که در انتهای خط پایت لغزید و با سر به زمین خوردی؛ به این نتیجه می رسی که این دردهای زندگی است که به روی آن غلتیده ای.

-------------------------------------------------------------------

من از کجا می آيم ؟

من از کجا می آيم؟

که اينچنين ببوی شب آغشته ام؟

هنوز خاک مزارش تازه ست

مزار آن دو دست سبز جوان را می گويم...

...

شايد حقيقت آن دو دست جوان بود آن دودست جوان

که زير بارش يکريز برف مدفون شد...

خواهر گلم؛ عمر کوتاهت مجالی برای در کنار هم بودن برايمان نذاشت. داس مرگ خيلی زود ريشه های زندگی ماديت را قطع کرد؛ و ما را با غم از دست دادن تو تنها گذاشت. عزيزم؛ ۲۶ اسفند ماه چهارمين سالگرد پروازت را به آسمان گرامی می داريم.

«خدايا به او آرامش ابدی عطا فرما. به فرشتگانت فرمان ده پذيرای او باشند. خدايا اراده فرما او به مکانی فرح بخش از نور و آرامش هدايت شود.»

ياد و خاطرت هميشه و همه جا با ماست

-------------------------------------------------------------------

می توان بر جای باقی ماند

در کنار پرده؛ اما کور؛ اما کر

...

با تنی چون سفره چرمين

با دو پستان درشت سخت

ميتوان در بستر يک مست؛ يک ديوانه؛ يک ولگرد

عصمت يک عشق را آلود

ميتوان با زيرکی تحقير کرد

هر معمای شگفتی را

ميتوان تنها به حل جدولی پرداخت

ميتوان تنها به کشف پاسخی بيهوده دل خوش ساخت

پاسخی بيهوده؛ آری پنج يا شش حرف

...

ميتوان همچون عروسک کوکی بود

                      با دو چشم شيشه ای دنيای خود را ديد

ميتوان در جعبه ای ماهوت

                      با تنی انباشته از کاه

سالها در لابلای تور و پولک خفت

                      ميتوان با هر فشار هرزه دستی

بی سبب فرياد کرد و گفت

                      «آه! من بسيار خوشبختم!»

فروغ فرخزاد

دوستی نوشته بود:

اگر يک روزی قرار باشد به يک جزيره متروک خالی از سکنه بريد با خودتون چی می بريد؟

نوشتم:

فقط قلبمو با خودم می برم؛ قلبمو می برم تا از اين دنيای پر از دروغ و نيرنگ دورش کنم؛ می برمش تا يک بار ديگه نخواد صادقانه حرف اين مردم هزار رنگ باور کنه:

گريزانم از اين مردم که بامن              بظاهر همدم و يکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت              بدامانم دوصد پيرايه بستند

می برمش تا دوباره هوس عاشق شدن نکنه؛ قلبی که يک سال تموم تپش شيرين عشق تجربه کرد ولی...

آره می برمش؛ می برمش تا شايد به عشقی بالاتر و والاتر از عشقهای پوچ زمينی برسه...

می روم خسته و افسرده و زار       سوی منزلگه ويرانه خويش

  بخدا می برم از شهر شما             دل شوريده و ديوانه خويش

  می برم تا که در آن نقطه دور          شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لکه عشق         زينهمه خواهش بيجا  وتباه

می برم تا ز تو دورش سازم           ز تو ای جلوه اميد محال

  می برم زنده بگورش سازم            تا از اين پس نکند ياد وصال

شما چی با خودتون می بريد؟